Piątek, 20 Lutego

Księga Izajasza 58,1-9a.

Tak mówi Pan Bóg: «Krzycz na całe gardło, nie przestawaj! Podnoś głos twój jak trąba! Wytknij mojemu ludowi jego przestępstwa i domowi Jakuba jego grzechy!
Szukają Mnie dzień za dniem, pragną poznać moje drogi, jak naród, który kocha sprawiedliwość i nie opuszcza prawa swego Boga. Proszą Mnie o sprawiedliwe prawa, pragną bliskości Boga:
„Czemu pościliśmy, a Ty nie wejrzałeś? Umartwialiśmy siebie, a Ty tego nie uznałeś?” Otóż w dzień waszego postu wy znajdujecie sobie zajęcie i uciskacie wszystkich waszych robotników.
Otóż pościcie wśród waśni i sporów, i wśród niegodziwego walenia pięścią. Nie pośćcie tak, jak dziś czynicie, żeby się rozlegał zgiełk wasz na wysokości.
Czyż to jest post, jaki Ja uznaję, dzień, w którym się człowiek umartwia? Czy zwieszanie głowy jak sitowie i użycie woru z popiołem za posłanie – czyż to nazwiesz postem i dniem miłym Panu?
Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić na wolność uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać;
dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków.
Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą.
Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On rzeknie: „Oto jestem!”»

Księga Psalmów 51(50),3-4.5-6.18-19.

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,
w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.
Obmyj mnie zupełnie z mojej winy
i oczyść mnie z grzechu mojego.

Uznaję bowiem nieprawość swoją,
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie samemu zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Ofiarą bowiem Ty się nie radujesz
a całopalenia, choćbym dał, nie przyjmiesz.
Boże, moją ofiarą jest duch skruszony,
pokornym i skruszonym sercem Ty, Boże, nie gardzisz.

Ewangelia wg św. Mateusza 9,14-15.

Po powrocie Jezusa z krainy Gadareńczyków podeszli do Niego uczniowie Jana i zapytali: «Dlaczego my i faryzeusze dużo pościmy, Twoi zaś uczniowie nie poszczą?»
Jezus im rzekł: «Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi? Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego, a wtedy będą pościć».

Św. Bernard z Clairvaux

Dlaczego post Chrystusa nie miałby być wspólny dla wszystkich chrześcijan? Dlaczego członki ciała nie miałyby naśladować Głowy? (Kol 1,18). Jeśli otrzymaliśmy dobra od tej Głowy, to czy nie moglibyśmy znosić zła? Czy chcemy odrzucić jej smutek i uczestniczyć w Jej radościach? Jeśli tak się sprawa przedstawia, stajemy się niegodni bycia jednym ciałem z Głową. Ponieważ wszystko, co wycierpiała, jest dla nas. Jeśli odstrasza nas współpraca w dziele naszego zbawienia, w jaki sposób okażemy się Jej pomocnikami? Pościć z Chrystusem to niewielka rzecz dla tego, który ma zasiąść z Nim przy stole Ojca. Błogosławiony, kto przylgnie w całości do Głowy i towarzyszy Jej, dokądkolwiek idzie (Ap 14,4). W przeciwnym razie, gdyby został od Niej odłączony, brakłoby mu także tchnienia życia. […]
Dla mnie przylgnąć całkowicie do Ciebie jest dobrem, o chwalebna i błogosławiona Głowo, nad którą pochylają się także aniołowie (1P 1,12). Będę szedł wszędzie, dokąd Ty pójdziesz. Jeśli przechodzisz przez ogień, nie odłączę się od Ciebie i nie będę się bał żadnego zła, bo Ty jesteś ze mną (Ps 23,4). Ty nosisz moje boleści i cierpisz za mnie. Ty pierwszy przeszedłeś przez wąski przesmyk cierpienia, by ofiarować szeroko otwarte przejście członkom, którzy za Tobą idą. Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? (Rz 8,35). Ta miłość jest jak wyborny olejek na głowie, który spływa na brodę, a także na brzeg szaty, aby namaścić najmniejszą nitkę (Ps 133,2). W Głowie znajduje się pełnia łask, skąd wszyscy je otrzymujemy. W Głowie jest wszelkie miłosierdzie, w Głowie pełnia olejków duchowych, jak napisane: „Bóg namaścił ciebie olejkiem radości” (Ps 45,8). […]
A o co nas prosi Ewangelia na początku tego Wielkiego Postu? „Ty zaś, gdy pościsz, namaść sobie głowę” (Mt 6,17). Cudowna łaskawość! Duch Pański jest nad Nim, został nim namaszczony (Łk 4,18), jednakże, aby ewangelizować ubogich, mówi im: „Namaść sobie głowę”.