Środa, 25 Marca

Księga Izajasza 7,10-14.8,10b.

Pan przemówił do Achaza tymi słowami:
«Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze!»
Lecz Achaz odpowiedział: «Nie będę prosił, i nie będę wystawiał Pana na próbę».
Wtedy rzekł Izajasz: «Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam naprzykrzać się ludziom, iż uprzykrzacie się także mojemu Bogu?
Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel»,
to znaczy: Bóg z nami.

Księga Psalmów 40(39),7-8a.8b-9.10.11.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi,
lecz otwarłeś mi uszy,  
nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy.
Wtedy powiedziałem: «Oto przychodzę.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:
Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże
a Twoje Prawo mieszka w moim sercu».
Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu
i nie powściągałem warg moich,
o czym Ty wiesz, Panie.

Sprawiedliwości Twojej nie kryłem w głębi serca,
głosiłem Twoją wierność i pomoc.
Nie taiłem Twojej łaski ani Twej wierności
przed wielkim zgromadzeniem.

List do Hebrajczyków 10,4-10.

Bracia: Niemożliwe jest to, aby krew cielców i kozłów usuwała grzechy.
Przeto Chrystus, przychodząc na świat, mówi: «Ofiary ani daru nie chciałeś, ale Mi utworzyłeś ciało;
całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie.
Wtedy rzekłem: „Oto idę – w zwoju księgi napisano o Mnie – aby spełnić wolę Twoją, Boże”».
Wyżej powiedział: «ofiar, darów, całopaleń i ofiar za grzech nie chciałeś i nie podobały się Tobie», choć składane są zgodnie z Prawem.
Następnie powiedział: «Oto idę, abym spełniał wolę Twoją». Usuwa jedną ofiarę, aby ustanowić inną.
Na mocy tej woli uświęceni jesteśmy przez ofiarę ciała Jezusa Chrystusa raz na zawsze.

Ewangelia wg św. Łukasza 1,26-38.

Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret,
do dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a dziewicy było na imię Maryja.
Wszedłszy do Niej, Anioł rzekł: «Bądź pozdrowiona, łaski pełna, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami».
Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie.
Lecz anioł rzekł do Niej: «Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga.
Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus.
Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida.
Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca».
Na to Maryja rzekła do anioła: «Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?»
Anioł Jej odpowiedział: «Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego okryje Cię cieniem. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym.
A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, którą miano za niepłodną.
Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego».
Na to rzekła Maryja: «Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według słowa twego». Wtedy odszedł od Niej Anioł.

Św. Katarzyna ze Sieny

O Maryjo, Świątynio Trójcy; Maryjo, Nosicielko Ognia, Matko Miłosierdzia... Ty jesteś tą młodą rośliną (Iz 11,1), która dała nam wonny kwiat Słowa jednorodzonego, Syna Boga. W Tobie bowiem zostało zasiane to Słowo (Mt 13,3nn). Ty niosłaś ogień ukryty i przysłonięty popiołem Twego człowieczeństwa. Naczynie polory, gdzie płonie światło prawdziwej mądrości..., przez ogień twojej miłości, przez płomień twojej pokory przyciągnęłaś do siebie i do nas Ojca przedwiecznego. […]
Dzięki temu światłu, o Maryjo, nigdy nie byłaś jak te panny niemądre (Mt 25,1nn), ale była napełniona cnotą roztropności. To dlatego chciałaś wiedzieć, jak mogło się dokonać to, co zapowiadał anioł. Ty wiedziałaś, że „U Boga wszystko jest możliwe”; nie wątpiłaś o tym. Dlaczego zatem spytałaś: „Nie znam męża”?
Nie brakowało ci wiary, zadałaś to pytanie z powodu twej wielkiej pokory. Nie wątpiłaś o mocy Bożej; czułaś się niegodną tak wielkiego cudu. Jeśli zmieszałaś się na słowa anioła to nie z obawy. W świetle Bożym zdaje mi się, że to był raczej podziw. Co takiego podziwiałaś, Maryjo, jeśli nie ogrom dobroci Boga? Spoglądając na siebie, czułaś się niegodną tej łaski, która wprowadziła cię w zdumienie. Twoje pytanie jest dowodem na twoją pokorę. Nie byłaś napełniona obawą, ale jedynie podziwem wobec ogromu dobroci Boga, w porównaniu do twojego uniżenia i niskiego stanu (Łk 1,48).