Wtorek, 28 Kwietnia

Dzieje Apostolskie 11,19-26.

Ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, głosząc słowo samym tylko Żydom.
Niektórzy z nich pochodzili z Cypru i z Cyreny. Oni to po przybyciu do Antiochii przemawiali też do Greków i opowiadali Dobrą Nowinę o Panu Jezusie.
A ręka Pańska była z nimi, bo wielka liczba uwierzyła i nawróciła się do Pana.
Wieść o tym doszła do uszu Kościoła w Jerozolimie. Wysłano do Antiochii Barnabę.
Gdy on przybył i zobaczył działanie łaski Bożej, ucieszył się i zachęcał wszystkich, aby całym sercem wytrwali przy Panu;
był bowiem człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary. Pozyskano wtedy wielką liczbę dla Pana.
Barnaba udał się też do Tarsu, aby odszukać Szawła.
A kiedy go znalazł, przyprowadził do Antiochii i przez cały rok pracowali razem w Kościele, nauczając wielką rzeszę ludzi. W Antiochii też po raz pierwszy nazwano uczniów chrześcijanami.

Księga Psalmów 87(86),1-3.4-5.6-7.

Gród Jego wznosi się na świętych górach,
umiłował Pan bramy Syjonu
bardziej niż wszystkie namioty Jakuba.
Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie,
miasto Boże.

Wymienię Egipt i Babilon wśród tych, co mnie znają.
Oto Filistea, Tyr i Etiopia,  
nawet taki kraj tam się narodził.
O Syjonie powiedzą:
«Każdy człowiek urodził się na nim,

a Najwyższy sam go umacnia».
Pan zapisuje w księdze ludów: «Oni się tam narodzili».
I tańcząc śpiewać będą:
«Wszystkie moje źródła są w Tobie».

Ewangelia wg św. Jana 10,22-30.

Obchodzono w Jerozolimie uroczystość Poświęcenia Świątyni. Było to w zimie.
Jezus przechadzał się w świątyni, w portyku Salomona.
Otoczyli Go Żydzi i mówili do Niego: «Dokąd będziesz nas trzymał w niepewności? Jeśli Ty jesteś Mesjaszem, powiedz nam otwarcie!»
Rzekł do nich Jezus: «Powiedziałem wam, a nie wierzycie. Czyny, których dokonuję w imię mojego Ojca, świadczą o Mnie.
Ale wy nie wierzycie, bo nie jesteście z moich owiec.
Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną,
a Ja daję im życie wieczne. Nie zginą na wieki i nikt nie wyrwie ich z mojej ręki.
Ojciec mój, który Mi je dał, jest większy od wszystkich. I nikt nie może ich wyrwać z ręki mego Ojca.
Ja i Ojciec jedno jesteśmy».

Św. Matka Teresa z Kalkuty

Uważasz, że trudno jest się modlić, jeśli nie wiesz, jak to robić. Każdy z nas powinien sobie pomagać w modlitwie: przede wszystkim poszukując ciszy, bo nie możemy stanąć w obecności Boga, jeśli nie praktykujemy ciszy, wewnętrznej i zewnętrznej. Wyciszyć nasze wnętrze nie jest rzeczą łatwą, ale jet to wysiłek niezbędny. Jedynie w ciszy znajdziemy nową moc i prawdziwą jedność. Moc Boża stanie się naszą, aby dokonać wszystkiego tak, jak należy. Podobnie będzie z jednością naszych myśli z Jego myślami, jednością naszych modlitw z Jego modlitwami, jednością naszych dzieł z Jego dziełami i naszego życia z Jego życiem. Jedność jest owocem modlitwy, pokory i miłości.
Bóg przemawia w ciszy serca; jeśli staniesz przed Bogiem w ciszy i w modlitwie to Bóg przemówi. A ty poznasz, że jesteś niczym. Tylko kiedy doświadczysz swej nicości i twoich braków to wtedy Bóg może cię sobą napełnić. Dusze wielkich ludzi modlitwy są duszami wielkiej ciszy.
Cisza pozwala nam widzieć rzeczy inaczej. Potrzebujemy ciszy, by dotykać dusz innych. Najważniejsze nie jest to, co mówimy, ale to, co Bóg mówi – co nam mówi i co mówi przez nas. W takiej ciszy On nas będzie słuchał; w takiej ciszy przemówi do naszych dusz, a my usłyszymy Jego głos.